تو روح سبز بارانی معلم ... 

حضور سبز باران کلامت ... درخت فکرتم را بارور کرد

صدای گرم بارش های واژه ...

سکوت سرد ذهنم را به گل های سخن آذین ببستند 

فضای پر طراوت میان جنگل سبز نگاهت

برای ماندنم یک انتهای فصل سخت است

و من در انتهای سرد ماندن ...به روح سبز باران کلامت

گرم گشتم  ... فضای ذهن من خالی ز مروارید واژه

زبانت در فشان با صد گل یاس و شقایق

نگاهت عقده های سخت ذهنم را ربودند

و در اندیشه ام ذرات توفانی به رقص اند

الفبای شدن از بودنی تاریک و خسته ... به صرف فعل رفتن ...

من از ماضی به حال و شوق و مستی ...

و من از بارش صد واژه و حرف ... به مصدر های نورانی رسیدم

هزاران چشمه از جنس زلال علم و معنا ...

میان صخره های سخت ذهنم ...

معلم کلامت قطره های سبز باران ...نگاهت چشمه های سرد و شفاف

حضورت یک جهان بودن .. شدن .. رفتن .. خرد ..

علم و رهایی از سیاهی ...

              تو روح سبز بارانی معلم ... ! ! !

                                                شعر:اسفندیار کوهی

تولد  امام حسن عسگری رو هم به همه دوستای گلم تبریک می گم .

                                           ***

 این شعر را برای تو می گویم...در یک غروب تشنه ی تابستان...

در نیمه های این راه شوم آغاز...در کهنه گور این غم بی پایان...

اینجا نشسته بر سر هر راهی...دیو دروغ و ننگ و ریا کاری..

در آسمان تیره نمیبینم...نوری از صبح روشن بیداری.  

...

آسمان عشق دنیای عزیزمون هم به پایان رسید.

                                      بد کردی .... انتظار نداشتم ...