مجنون به دعا ترانه می گفت

              با اشک دو دیده در همی سفت

ای صاحب کعبه ای خداوند

                  بر ما نظری نما یکی چند

ای راز گشای ملک هستی

                شوری به دلم نهاده مستی

من عاشق بی نوای عشقم

             جز عشق مباد سر نوشتم

ای مهر بلند جان تارم

            جز عشق مباد کار و بارم

من داغ به دل نهاده دارم

              بی یاد تو روشنی ندارم

پیوند بلند گیسوانی

                 بر جان من و تنم جهانی

ای چشم تو چشمه ی محبت

              یاد رخ تو بسی حکایت

مجنون توام ز روی رافت

               یک نیم نگاه پر محبت

من مست نوای بی کرانه

                 در شوق تو دل کند بهانه

سر حلقه ی زلف مه جبینی

                بر پای من و دلم کمینی

لیلی شده ورد هر کلامم

              در هر دو جهان سرود و نامم

آغاز کلام صبح و شامم

               بر روی مهش  کمین غلامم

ای سوز و گداز شام تارم

            آتش به دلم نهفته دارم

شعر از اسفندیار کوهی